Ten wpis jest zabezpieczony hasłem. Aby go zobaczyć, proszę wprowadzić swoje hasło poniżej:

Hasło:

O NIGHT DIVINE z Eliot Rausch + Phos Pictures on Vimeo.

Gdzieś tam, daleko lub blisko, rodzi się… nieważne kiedy… ważne, że przychodzi- jak co roku. W tym roku też. Otwórz oczy – to Boże Narodzenie, to Twoje serce się rodzi… pięknych Świąt życzę.

Lonely by *Latyrx on deviantART

To jest dowód na to, że moje życie nic się nie zminiło: dalej jestem w szkole i nadal gram na gitarze

… i to wspomnienie wraca do mnie za każdym razem, kiedy mam chwilę czasu zatrzymać się nad własną pracą i z refleksją spojrzeć na to, kim teraz jestem. Najczęściej są to apele z różnych okazji – dnia nauczyciela czy choćby ostatni – z okazji Święta Odzyskania Niepodległości. Pamiętam, gdy miałam 18 lat, a były to czasy w sumie nie tak odległe, ale posiadanie numeru telefonu do nauczyciela było surowo wzbronione, baliśmy się uciekać z zajęć jak diabeł święconej wody, nie mówiąc już zapraszaniu nauczycieli na spotkania klasowe… pamiętam… jednak są rzeczy, które są nie zmienne. My też uwielbialiśmy apele, bo można było się urywać z lekcji, też mieliśmy przypały i też było fajnie. Tak naprawdę te apele to jest coś, co najmilej wspominam ze szkoły, bo nie tyle uczyły co to znaczy wyjść przed publikę, ale uczyły współpracy w grupie, dyscypliny, walki z tremą i sprawiały, że mieliśmy poczucie uczestniczenia w czymś dobrym. Cieszyło mnie to niezmiernie, bo zawiązywały się wtedy międzyklasowe przyjaźnie, można było pogadać sobie, pograć razem. To bardzo zbliża. To była moja IV klasa Liceum – cała pod znakiem integrowania się klasy i robienia rzeczy niekoniecznie związanych ze szkołą, ale dziejących się w szkole. Pamiętam dokładnie słowa mojego nauczyciela od informatyki – Pana Jerzego Kamyczka… zadał nam coś do zrobienia, na co ja odpowiedziałam: „ale to jest trudne, Panie Profesorze”. Wtedy on odpowiedział mi: „wszystko jest trudne zanim stanie się łatwe”. Dziś te słowa są mottem mojej klasy. Moi informatycy są w IV klasie i widzę w nich ten sam czas, który ja także przeżywałam tak niedawno… dziś sama jestem po drugiej stronie biurka, ale sercem czuję się jedną z nich czasem i do tego jeszcze jestem wychowawcą. Wiem, że ten czas minie bardzo szybko, ale wydaje mi się, że warto chwytać każdy dzień, by ta czwarta klasa została w ich pamięci tak samo jak moja we mnie.

‘Father and Daughter’ (2000) by Michaël Dudok de Wit from Jainkeff on Vimeo.