Niesamowity film. Naprawdę. Może lepiej napisać: niesamowita historia? Prawdziwa historia? Owszem, prawdziwa. Jest w nas coś… jakieś pragnienie prawdy o nas samych, które możemy osiągnąć sięgając do dna naszej tożsamości. Tam gdzieś kryje się taka prawda, którą odgadujemy przez całe życie, choć jest częścią nas samych. Otrzymujemy w prezencie życie jako narzędzie zgłębiania tej prawdy w nas drzemiącej. Czasem trzeba stanąć naprzeciw losowi, czasem trzeba zaprzeć się samego siebie, by nadać odpowiedni bieg życiu, by nadać mu sens… by przeżyć. „Into the wild” to moim zdaniem film o prawdzie i o przebaczeniu. Ktoś może powiedzieć, że to sfilmowana historia jakiegoś buntownika, który nie lubił swoich rodziców. Skrzywdzili go, ale czy cena, jaką zapłacił była nie za wysoka? Wystarczyło wybaczyć tak by nie było… za późno. No właśnie. Film pełen reflekscji, pełen pięknych widoków, trud podróży młodego człowieka odczuwa się na własnej skórze. Dla mnie to epicka opowieść o dzisiejszym świecie i o tym jak w nim żyć, by nie stracić życia i by je zyskać tracąc je. W „Into the wild” odnajdujemy sposób na pójście inną drogą – zostawiając wszystko za sobą, nie decydując się na życie, na jakie każdy by się zdecydował. Po prostu. Inaczej niż wszyscy, na spotkanie z przeznaczeniem… na spotkanie z przyrodą i własnymi słabościami, na spotkanie z ludźmi, z którymi więzi okażą się drogowskazem. Lecz czasem człowiek idzie w odwrotną stronę niż wskazuje drogowskaz… pokłada nadzieję w samym sobie i to go gubi… ale tak naprawdę w życiu nie chodzi o to by być silnym, tylko by się takim czuć cały czas…

Kilka słów o genialnej muzyce filmowej… w pierwszym momencie myślałam, że to Bruce Spreengsteen, ale nie… to Eddie Vedder. Niesamowita muzyka. Polecam ogromnie!

Reżyserem jest mój ulubiony aktor Sean Penn… i wszystko jasne.

Ocena nieodwołalna: 10/10

i jeżeli jeszcze tego filmu nie obejrzałeś (aś) – wszystko przed Tobą!

Plakat filmowy

Wiedziałam, że gdzieś już widziałam te obrazy… to przenikliwe uczucie towarzyszyło mi przez całą projekcję filmu „Metropolis” z 1926 roku w Kinie Kultura na Krakowskim Przedmieściu… Nie wierzyłam, ale to uczucie było ode mnie silniejsze. Jak jakieś dziwne wspomnienie z dzieciństwa, które wraca czasem w snach. Tym bardziej poruszona byłam tym niezwykłym wydarzeniem, jakim było obejrzenie filmu do muzyki granej na żywo przez Józefa Skrzeka – jednego z najwybitniejszych przedstawicieli multiinstrumentalistów obecnych czasów. Niezwykłe, jak muzyka grana na żywo może ubogacić niemy film. To tak jak by ktoś od razu go interpretował i opowiadał jak matka opowiada dziecku bajkę do snu. Dźwięki intrumentów klawiszowych użytych podczas projekcji budowały futurystyczny klimat, który w dzisiejszych czasach można spokojnie nazwać proroczym. Cała fabuła filmu jest niesamowicie epicka, wręcz bibilijna. Wizja przyszłego świata nie odbiega od tego, co dzieje się w obecnych czasach: podział na kasty wyższą i niższą: ręce i rozum. Cóż, cała idea filmu oparta jest na tym, że pośrednikiem między rozumem i rękami jest serce i taka też jest puenta, jednak po drodze odnajdujemy elementy nawoływania do rewolucji w ludzkich sercach i umysłach. Autorzy filmu operują na wartościach uniwersalnych – rodzinie, miłości, pracy, rządzy władzy, pożądliwości… to akurat nie zmienia się przez lata. Zaczęłam się zastanawiać czy dobrze interpretuję Metropolis, więc zaczęłam drążyć w Internecie… i co oczywiście – Wikipedia prawdę ci powie… Natrafiłam na teledysk zespołu Queen! Radio Ga Ga! Tak to jest to- w tym teledysku wykorzystano fragmenty Metropolis i zapamiętałam z dzieciństwa wiele z tych obrazów. Były dla mnie dziwne i niezrozumiałe, ale teraz… ! Nic dodać nic ująć!

Serdeczne podziękowania dla Anny i Tomasza Pieńkos za tą iście transcendentną ucztę muzyczno – filmową.