Świat oczami Beat(k)i

Każdy oddech drżał
przed utratą Ciebie
i wolałby być ostatnim
niż poczuć Twój bezdech

Każde spojrzenie zachodziło
mgłą uniesienia
a wolałoby być ślepe
niż ujrzeć chłód Twych oczu

Każdy szept kajał się
przed porcelaną Twego serca
a wolałby okazać się milczeniem
przed strachem Twych słów

Każdy dzień trwał dłużej
niż gwiazdy tego chciały
a wolałby zgasnąć cicho
niż naruszyć dostojność Twej
polarnej nocy

Każdy dotyk jak chłopina bosy
po rżysku nie swojego pola
a wolałby przez pożogę ziemi iść
niż ziarno pana swego skalać

A teraz?
Głucha cisza niesiona nieskalaną nocą
i pytanie jedno głuche, ciche… po co?

Pokaż mi miejsce
w Twoim życiu
i usadź mnie w tym
kącie
niech będę tam
sobie mieszkać po cichu
i topić smutki w bezgranicznej
głuchocie
niech poznam to miejsce
jako swoją latarnię ciemności
przemilczanych piątków
tuż po poniedziałku
i niedziel wpatrzonych
w zaciśnięte palce
nicości
niech to będzie kąt
przy drzwiach
bym mogła bić się codzień
z myślą czy odejść
i niech będzie tam ciemno
tak ciemno aż przyprawi Cię
o niepamięć o mnie
żyjącej po cichu
w moim małym, smutnym
ale jeszcze Twego życia
kącie…