Świat oczami Beat(k)i

Taką oto miłą wiadomość od Doroty Jarząbek – naszej ostrowskiej wokalistki, aktorki, działaczki kulturalnej, ale przede wszystkim od ciepłej i utalentowanej osoby:

Plakat Spektaklu

ZAPRASZAM….
Na spektakl dyplomowy słuchaczy III Roku Szkoły Aktorskiej H. i J Machulskich Pt: ” ŻYCIE DO NATYCHMIASTOWEGO UŻYTKU” Anny Burzyńskiej, który odbędzie się w Teatrze RAMPA (SALA EKSPERYMENTALNA) o godzinie 19.00 w dniach:
5,6,7 lutego, wstęp wolny

Opieka Artystyczna: Edyta Jungowska i Rafał Sabara

Serdecznie Zapraszam

A oznacza to nie mniej, nie więcej jak to, że to już dyplom w szkole aktorskiej! Gratuluję i jeżeli tylko będę mogła to pojadę!

Wiedziałam – nie zasnę póki nie napiszę… pierwszy raz popłakałam się ze śmiechu. Nie sądziłam, że to możliwe, ale popłynęły mi łzy i śmiałam się do rozpuku. Przeszli samych siebie. Nie sądziłam, że będzie aż tak zabawnie, że będę tam siedzieć i gdakać ze śmiechu. Naprawdę przerosło moje najśmielsze oczekiwania to, „czego nie widać”.

Ale od początku. Po 14 miesiącach wytężonej pracy doczekaliśmy się premiery sztuki autorstwa Michaela Frayna „Czego nie widać”. Bez dwóch zdań sztuka jest niezwykle nowatorska patrząc przez pryzmat „Kotłowni”, bowiem składa się z trzech aktów. Przy każdej przerwie ludzie zdawali się być coraz bardziej rozbawieni i ożywieni. Pierwszy akt to próba generalna spektaklu – są aktorzy, jest reżyser (w tej roli Rafał Swaczyna). Mają lekki stresik, bowiem czas goni, a aktorzy zdają się być jeszcze w lesie ze sztuką. Poznajemy też obsługę spektaklu: Poppy (Alicja Bauer) oraz Tim (Piotr Trentowski). W miarę upływu akcji poznajemy relacje pomiędzy poszczególnymi aktorami i oczywiście jak to wpływa na ich grę. Wyraźnie to widać w drugim akcie, gdy przenosimy się za kulisy. Tam to się dopiero dzieje! Mamy tu sceny zazdrości, prawie morderstwo, alkohol, agresję przy pomocy roślin doniczkowych a także zaskakującą końcówkę. Ale to i tak nic w porównaniu do trzeciego aktu, gdy znów przenosimy się na scenę, gdy oglądamy już gotowy spektakl. W gruncie rzeczy widzimy go po raz trzeci, ale… jest to najbardziej niezwykły i najbardziej zaskakujący z aktów. Read more »

Nie mam zbyt wielkiego doświadczenia z teatrem – oprócz kilku obejrzanych sztuk i stażu w „Scenie Kotłownia”. Zawsze przerażała mnie wizja pójścia do teatru – bo trzeba się ładnie ubrać, bo trzeba się skupiać, bo jest ciemno, bo trzeba umieć się zachować itd. Proces oswajania z teatrem zaczął się właśnie w Kotłowni. Na szczęście też dałam się namówić na wyjazd do Teatru Narodowego na „Iwanowa” pióra Czechowa. No cóż, moje doświadczenia z Czechowem sprzed dwóch lat (spektakl obejrzany w Krakowie „Mewa”) wskazywały na najwyższą półkę sztuki, ale czy ja się nadaję do oglądania takich sztuk. Ja naprawdę jestem prostym człowiekiem, nie zrozumiem połowy i co ja pocznę? Mogę mieć zaledwie satysfakcję z obejrzenia takich gwiazd jak: Jan Frycz, Danuta Stenka, Janusz Gajos, Andrzej Łapicki, Krzysztof Stelmaszczyk, Grażyna Szapołowska, Karolina Gruszka, Anna Seniuk, Jarosław Gajewski. Naprawdę długo się nastawiałam psychicznie na tą sztukę. Nie znam się na grze aktorskiej, ale generalnie podobało mi się, ale i tak treść spektaklu jest najważniejsza… i zdecydowanie łyknęłam dwuaktowy spektakl.

Read more »